Frans: “Ik heb passie voor het gastheerschap.”
Frans is een echte eilander. Hij groeit op op het prachtige Waddeneiland Terschelling en verlaat op zeventienjarige leeftijd het nest om zijn opleiding te volgen bij het Korps Mariniers.
Tekst en foto: Jessie Vermeer
Spelen in de sneeuw en klimmen in de regen
Die opleiding heeft hem gevormd. Hij maakt deel uit van de Mountain and Arctic Division, die onder Engels commando valt. Vijf keer traint hij in Noorwegen en net zo vaak beklimt hij de bergen van het regenachtige Schotland.
Frans: “Daar heb ik geleerd dat je elkaar nooit laat vallen. Ik ben zelfs een keer bij een collega in de slaapzak gekropen. Hij was onderkoeld bij min dertig graden. Met mijn broeders uit die tijd heb ik nog steeds contact. Ook draag ik bij aan een waardig eerbetoon tijdens begrafenissen.”
Blauw op straat
Na zeven jaar bij de mariniers maakt Frans de overstap naar de politie, eerst op straat, later bij de drugsrecherche. “Plantjes, pillen en drankjes,” zegt hij met een glimlach. “Ik heb het werk op straat nooit willen missen. Van het spel met de jeugd op Terschelling die als veertien- en vijftienjarigen gedoogd werden om alcohol te drinken op de twee grote jeugdcampings tot mijn rol als hulpofficier van justitie, waarin ik de eerste rechtmatigheidstoets uitvoerde.”
Drie dochters en een LAT-relatie
Frans heeft drie dochters en is sinds zes jaar samen met Ellen, met wie hij een LAT-relatie heeft. Ze ontmoetten elkaar tijdens het Oerol-festival, bij café ’t Zwaantje op Terschelling. Ellen woont in Ulvenhout; Frans woont nog altijd op het eiland.
Sinds drie jaar is hij met pensioen. “Ik besteed mijn tijd in de sportschool, met klussen in en om het huis, en samen met Ellen wandel ik graag in de natuur, bezoek musea of voorstellingen, en we reizen graag samen.”
Omdat Ellen nog drie dagen per week werkt, verblijft Frans steeds vaker in het zuiden. “Ik ben geen stadsmens,” vertelt hij, “maar Breda voelt als een groot, knus dorp waar ik me thuis voel en het Markdal is prachtig.”
Via Ellen, die als vrijwilliger werkte bij Chassé Cinema, hoorde hij over het nieuwe Filmhuis in Breda. Ellen wilde graag de overstap maken. Dat leek hem ook wel wat en zo kwamen ze tweeënhalf jaar geleden in contact.
Gastheerschap en harde werker
Frans vervolgt: “In een ver verleden heb ik mijn diploma horecabedrijf gehaald. Mijn passie ligt bij het gastheerschap. Kopje koffie, lepeltje rechts, koekje links, inzetten via rechts, wijnglas bij het voetje vasthouden en altijd alert blijven. Zijn er gasten die willen bestellen? Zijn er vragen over de film of de tickets? Kan er een tafel schoongemaakt worden? Het allerbelangrijkst vind ik dat je oog hebt voor je gasten.”
Het liefst draait hij samen met Ellen een zaterdagavonddienst van zes uur tot sluit. Dan is het gezellig druk. Dat geeft hem energie. Omdat hij weet hoe je tachtig biertjes uit een fust kunt halen, staat hij bij feestjes ook graag achter de tap en is hij onderdeel van het kernteam. Ellen weet veel van de verschillende bieren.
Frans besluit: “Ik leg de lat hoog voor mezelf en heb de neiging dat ook van anderen te vragen. Maar ik besef steeds meer dat ieder zijn eigen kwaliteiten meeneemt en dat we daarin van elkaar kunnen leren.”
Filmfavorieten:
- Monsieur Aznavour
- Intouchables
- Bijna alles van Jason Statham